Bir tutam hayat: Konuta dönüş

22.11.2021
22
Bir tutam hayat: Konuta dönüş

İsme, coşkuyla telefonu yanıtladı. Artık sezdiklerini saklama işini Ali’ye karşı daha az yapıyordu. “Neden bu gece geç aradın” diye sormak istedi, ama kendinde o hakkı göremedi. Bir isimleri yoktu neticede henüz.

Bir yandan da neden görüntülü aramadığı suali beynini kemiriyordu. Bu sefer nerede olduğunu görmesini istememiş miydi başka bir deyişle…

Terliklerimle gelsem sana

Her telefonda konuştuklarında Ali ya sahilde oluyordu ya da cadde aralarında yürüyüş yapıyordu ve arkada illa ki bir müzik sesi geliyordu. Bu defa yalnızca çekilen bir bavulun tekerleklerinin sesi vardı arkada. Üstelik o ses gitgide yanaşıyor gibiydi. İsme çıldırdığını düşündü. Ali bir şeyler anlatadursun, tekerleklerin sesi sanki İsme’nın caddesinde çınlıyordu…

Ali sonunu direnemedi: “Ben üzerime düşeni yaptım, hadi sen de bir adım at” dedi.

İsme afallamıştı. “Kavramadım, ne demek istiyorsun?” dedi, sesi titriyordu. Bir yandan da çoktan kapının önüne çıkmıştı. Artık yalnızca kalbiyle hareket ediyor gibiydi. Usu bu işin içinde olsa, İsme buralara kadar gelemezdi.

Ama Ali gelmişti. Üstelik şarkıda dediği gibi terlikleriyle gelmişti, sonunda aşkı bulmuş gibiydi.

Uzun ve anlamlı bakışlar

İsme hiç donakalmamıştı bu sefer. Sezdiği, gözlerinin içine bakan adamın ömürlük oluşuydu. Koşup ona sarılmak istedi. Ama yapmadı. Bir zaman durup göz göze kaldılar ve İsme konuta doğru yürümeye başladı. Ali de bavulunu çekerek arttan gitti.

Bu suskunluk artık onların uyuşma şekli olmuştu…

Konuta dönüş

İsme, Ali’nin konuta dönmesinden hoşnuttu. Uzun uzun konuştular. Ali ne çok özlediğini söyleyip durdu.

İsme bir ara onu yolundan döndürdüğü hissine kapılıp yeniden kaçmalara yeltenecek olsa da, Esma Sultan’ın sesi çalındı kulağına. Nasihatlerini dinlemeye karar verdi. Zati artık kalbini de susturamıyordu.

Gerçeğinde Ali tam yazı Bodrum’da geçireceği bir iş için gitmişti. İsme’ya işlerin tasarlandığı gibi gitmediğini söyledi. Uyuşamamışlardı işte, içi rahat etsindi. Evine, İsme’ya dönmek istediği için uyuşmadan bıraktığı aslını kendisine gizlemişti…

İkisi de bitkin seziyordu. Bitkin, ama huzurlu… Derin bir uykuya daldılar. Yeni bir hayat başlıyordu artık…

Damla Karakuş

Bir tutam hayat: Uykuya kaçış – On dördüncü kısım için tıklayınız

özel içeriğidir.

YAZAR BİLGİSİ